Ustawa o przeciwdziałaniu marnowaniu żywności podpisana przez Prezydenta RP

utworzone przez Sie 21, 2019News

Bank Żywności szacuje, że w Polsce co roku wyrzuca się około 9 mln ton żywności. To 450 tys. tirów wypełnionych po brzegi marnowaną żywnością, które ustawione w rzędzie połączą Warszawę z Dubajem. Pomijając społeczne konsekwencje, marnowanie żywności w takich ilościach niesie za sobą niepożądane skutki środowiskowe. Ustawa stanowić ma walkę z tymże zjawiskiem.

Obowiązki sprzedawców żywności

Rozwiązania ustawy zmierzają do zobowiązania sprzedawców żywności, którzy dokonują sprzedaży w miejscach przekraczających 250 m2 do podpisania umowy z organizacją pozarządową o nieodpłatnym przekazywaniu żywności. Oznacza to, iż ustawa kierowana jest wyłącznie do tzw. sklepów wielkopowierzchniowych.

Sprzedawcy żywności zobowiązani będą do prowadzenia w miejscu sprzedaży kampanii edukacyjno-informacyjnych dotyczących racjonalnego gospodarowania żywnością oraz przeciwdziałania marnowaniu żywności co najmniej raz w roku przez dwa kolejne tygodnie, w każdym dniu działalności jednostki handlu.

Za marnowanie żywności sprzedawcy zobowiązaniu będą do ponoszenia opłaty wynoszącej 0,1 złotego za 1 kg marnowanej żywności. Opłata stanowi sumę z całego roku działalności, która wyliczana będzie raz w roku. Sprzedawca będzie dysponował możliwością pomniejszenia opłaty o koszty poniesione na przeprowadzone kampanie edukacyjno-informacyjne. Nadto, opłata będzie pomniejszana o poniesione przez sprzedawcę żywności koszty wykonania umowy o nieodpłatnym przekazywaniu żywności, a w szczególności o koszty transportu i dystrybucji żywności.

Wnoszenie opłaty przez sprzedawcę nie jest wymagane, jeżeli jej roczna wartość nie przekracza 300 złotych.

Marnowanie żywności – wycofywanie z etapu dystrybucji żywności, która spełnia wymogi prawa żywnościowego, w tym określone w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującym Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającym procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002, str. 1, z późn. zm. 2) – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463, z późn. zm.), zwanym dalej „rozporządzeniem (WE) nr 178/2002”, w szczególności ze względu na zbliżający się upływ terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości lub ze względu na wady wyglądu tych środków spożywczych albo ich opakowań i przeznaczanie ich do unieszkodliwiania jako odpady.

Umowa o nieodpłatne przekazywanie żywności – termin zawarcia i postanowienia

Sprzedawca żywności zobowiązany jest do zawarcia umowy o nieodpłatnym przekazywaniu żywności w terminie 5 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy (ustawa wchodzi w życie w terminie 14 dni od jej ogłoszenia).

Obligatoryjne postanowienia umowy dotyczą:

  • czasu i sposobu przekazywania żywności organizacji pozarządowej oraz rodzaju przekazywanej żywności organizacji pozarządowej, z przeznaczeniem jej na wykonywanie przez tę organizację zadań statutowych dotyczących w szczególności pomocy społecznej, wspieranie rodziny i systemu pieczy zastępczej, działalności charytatywnej;
  • podziału kosztów odbioru i dystrybucji żywności pomiędzy stronami umowy;
  • przypadków, w których organizacja pozarządowa może zrezygnować lub odmówić odbioru żywności;
  • okresu obowiązywania umowy oraz odpowiedzialności stron za niedotrzymanie warunków umowy, w tym warunków wypowiedzenia.

Wypowiedzenie umowy będzie zobowiązywało sprzedawcę do zawarcia nowej umowę najpóźniej w terminie 14 dni od dnia rozwiązania się umowy wypowiedzianej, jeżeli nie jest stroną innej umowy o nieodpłatnym przekazywaniu żywności

Sankcje za naruszenie ustawy

Sprzedawcom za niewypełnienie nałożonych na nich obowiązków grożą sankcje.

Niepodpisanie umowy o nieodpłatnym przekazywaniu żywności z organizacją pozarządową zagrożone zostało karą pieniężną w wysokości 5 000 złotych.

Brak dokonania opłaty za marnowaną żywność, pomimo zawarcia umowy zagrożone będzie karą pieniężną w wysokości od 500 złotych do 10 000 złotych.

Powyższe kary będą miały charakter administracyjnej kary pieniężnej wymierzanej przez Wojewódzkiego Inspektora

Photo by nrd on Unsplash